XP-56؛ گلوله سیاه +تصاویر

پدال نیوز: ایده اولیه برای ساخت XP-56 در سال 1939 کمی عجیب و غریب به نظر می رسید. این جنگنده رهگیر هیچ دم افقی نداشت و تنها از یک دم عمودی کوچک برخوردار بود...

به گزارش "پدال نیوز"

به گزارش پدال نیوز،؛ نوثروپ XP-56 که به گلوله سیاه نیز مشهور است، در واقع یک هواپیمای رهگیر بوده که توسط شرکت هوافضای آمریکایی نورثروپ ساخته شده است. اما هواپیمای رهگیر چیست؟ این هواپیما پرنده ای جنگنده است که هدف اصلی آن خنثی سازی ماموریت های دشمن مخصوصا بمب افکن ها و هواپیما های شناسایی خواهد بود. از این رو شاید بتوان XP-56 را یکی از مهم ترین هواپیما های آزمایشی طراحی شده در طول جنگ جهانی دوم به شمار آورد. با این حال پروژه گلوله سیاه نورثروپ XP-56 هیچ گاه به موفقیت دست نیافت و وارد خط تولید نشد.

««برای مشاهده تصاویر در اندازه بزرگ روی آنها کلیک کنید»»

طراحی و توسعه

ایده اولیه برای ساخت XP-56 در سال 1939 کمی عجیب و غریب به نظر می رسید. این جنگنده رهگیر هیچ دم افقی نداشت و تنها از یک دم عمودی کوچک برخوردار بود، به کمک موتوری آزمایشی کار می کرد و فلز مد نظر برای تولید آن نیز فلزی جدید بود که پیش تر در پرنده دیگری مورد استفاده واقع نشده. در واقع هواپیما مجموعه ای محدود به یک بال و بدنه مرکزی مختصری بود که تنها ظرفیت جای دهی سوخت و خلبان را داشت. با وجود تمامی نواقص و معایب مذکور، گفته می شود که نورثروپ XP-56 کشش آیرودینامیکی کمتری نسبت به سایر هواپیما های معمول خواهد داشت.

نخستین جرقه های طراحی هواپیمایی تک سرنشین در سال 1939 در پرنده ای تحت عنوان نورثروپ مدل N2B تجلی یافت. موتوری که برای تکمیل این طرح در نظر گرفته شد، موتور پرت اند ویتنی X-1800 مجهز به قابلیت خنک کاری آبی بود. در ادامه به درخواست ارتش آمریکا، کمپانی نورثروپ کار طراحی و توسعه جنگنده رهگیر را در تاریخ 22 ژوئن سال 1940 آغاز کرد. ارتش پس از بررسی دقیق فرآیند، تقاضای خود مبنی بر تولید اولین نمونه از هواپیما را در 26 سپتامبر 1940 به ثبت رساند. مدت کوتاهی پس از آن که روند طراحی و توسعه شروع شده بود، پرت اند ویتنی تولید موتور X-1800 را متوقف کرد. با این وجود که موتو قوی تر پرت اند ویتنی R-2800 جایگزین موتور قبلی شد، اما به طور کامل مناسب XP-56 نبود. R-2800 با 2،000 اسب بخار قدرت نسبت به موتور X-1800 با 1800 اسب بخار قدرت، رقیب برتری محسوب می شد اما به دلیل قطر بالاتر به فضای بیشتری در بدنه جنگنده نیاز داشت. این تغییرات برنامه ی تولید را حدودا پنج ماه به تعویق انداخت. انتظار می رفت با استفاده از موتور جدید، شاهد افزایش وزن 2،000 پوندی باشیم، از طرفی حداکثر سرعت نیز 14 مایل در ساعت برآورد شد. از آن جایی که طراحی بدون دم XP-56 بسیار نوین و در حال پر خطر بود، تصمیم به ساخت هواپیمایی سبک و با پیکربندی مشابه برای انجام تست های لازم، با نام مدل N-1M گرفته شد. به موازات طراحی XP-56، هواپیمای آزمایشی N-1M تست های مد نظر را با موفقیت سپری کرده و طرح بندی اصلی هوایپما تایید شد. از دو موتور کوچک لایکومینگ برای ساخت هواپیمای نام برده استفاده شد. پس از آن که موفقیت در تست ها ثبات این طراحی نوین و متفاوت را تضمین کرد، ارتش دومین نمونه از XP-56 را نیز در 13 فوریه سال 1942 سفارش داد.

نورثروپ برای ساخت بدنه و پوست XP-56 از آلیاژ منیزیم بهره برد چرا که پیش بینی ها حاکی از کمبود منابع آلومینیوم باتوجه به نیاز های زمان جنگ بود. در آن زمان تجربه زیادی پیرامون توسعه هواپیما به وسیله ی منیزیم وجود نداشت. از آن جایی که منیزیم را نمی توان با به کار گیری روش های معمول جوش داد، نورثروپ فردی به نام Vladimir Pavlecka را استخدام کرد تا از جوشکاری تیگ؛ جوشکاری قوس تنگستن تحت پوشش گاز محافظ برای حل مشکل استفاده کند.

اولین نمونه

نصب و راه اندازی سیستم موتور گلوله سیاه برای اولین بار در اواخر مارس سال 1943 انجام گرفت اما به علت انعطاف پذیری بیش از حد محور پروانه، موتور با شکست مواجه شد. ارسال موتور دوم توسط کمپانی پرت اند ویتنی تا ماه اوت طول کشید و منجر به تاخیر پنج ماهه در روند تولید شد. تست های آزمایشی مختلف در مورد XP-56 در تاریخ 6 آوریل سال 1943 آغاز و مشکل جدی انحراف از مسیر مشاهده شد. در نهایت مشخص شد که این مشکل در اتباط با عدم ثبات آیرودینامیکی هوایپما است. پس از تعدادی پرواز سرانجام در 8 اکتبر سال 1943، به دلیل انفجار تایر سمت چپ اولین نمونه از XP-56 به کلی نابود شد اما خوشبختانه خلبان پرواز با جراحات جزئی از حادثه جان سالم به در برد.

دومین نمونه

در نمونه دوم شاهد تغییراتی نسبت به نمونه اول بودیم. دومین نمونه تا ژانویه سال 1944 تکمیل نشد و در 23 مارس سال 1944 نخستین پرواز خود را انجام داد. در این پرواز نیز که کمتر از هشت دقیقه طول کشید، انحراف شدید گزارش شد. در پرواز دهم خلبان به سنگینی دم، فقدان قدرت و مصرف بیش از حد سوخت اشاره می کند. در نتیجه به علت خطرات فراوان تست های آزمایشی، پروژه پس از گذشت یک سال از عدم فعالیت متوقف شد. با فرا رسیدن سال 1946، توجه ارتش آمریکا بر توسعه جنگنده های جت متمرکز شد و دیگر نیازی به پیگیری پروژه های قبلی وجود نداشت.