انجام آزمایش‌های پزشکی مددجویان موسسه دارالقرار

به گزارش "پدال نیوز" به گزارش پدال نیوز به نقل از ایکوپرس- پیش‌تر نیز به منظور پیشگیری از شیوع ویروس کرونا در این مرکز، برخی تست‌ها و آزمایش‌های مربوط به تشخیص بیماری کرونا از کودکان موسسه و کارکنان آن گرفته شده بود.
دارالقرار فاطمه زهرا (س) محل نگهداری از کودکان بد سرپرست و بی سرپرستی است که زیر نظر سازمان بهزیستی قرار داشته و در سال ۸۲ سنگ بنای آن نهاده شده است. این موسسه که توسط شرکت ایران‌خودرو تاسیس شده و در بخشی از محل شرکت ایسیکو واقع است، حد فاصل سال‌های مختلف پذیرای دختران و پسرانی بوده است که یا والدین خود را از دست داده‌اند و یا به هر دلیلی نمی توانند در کنار آن‌ها روزگار سپری کرده و پرورش یابند.
این بار دارالقرار میزبان ۲۷ کودک پسر ۶ تا ۱۵ سال است که توسط سازمان بهزیستی گزینش و برای نگهداری، به این موسسه معرفی شده‌اند. در این موسسه سه مربی و سه پرستار به صورت شبانه روز و شیفتی فعالیت کرده و در کنار کودکان هستند و سایر عوامل نیز طبق ساعت کاری مشخص آمد و شد می‌کنند.
به گفته سروقدی، مدیر فنی دارالقرار، آزمایش چک‌آپ، با هدف آگاهی و پایش سلامت کودکان صورت می‌گیرد، زیرا برخی از آن‌ها به فقر آهن و کلسیم دچار هستند و نیاز است تا به سلامت جسمانی آن‌ها توجه ویژه داشت.
سروقدی می‌گوید: خانواده‌های برخی از این کودکان گهگاهی به آن‌ها سر می‌زنند، اما از زمان شیوع ویروس کرونا به منظور پیشگیری از احتمال انتقال این بیماری، از رفت و آمد آن‌ها جلوگیری شده است.
این کودکان از زمان شروع سال تحصیلی جدید نیز، مانند سایر کودکان به دلیل همه گیری ویروس کرونا امکان حضور در مدارس را ندارند، به همین دلیل برخی از کلاس‌ها با حضور معلمان در موسسه یا به کمک تلفن‌های همراه مربیان و از طریق آموزش‌های مجازی برگزار می‌شود.
به گفته مدیر فنی موسسه، برای سهولت در امر آموزش مجازی و از راه دور، به تازگی تعدادی گوشی هوشمند و تبلت توسط خیرین تهیه شده و در اختیار موسسه و کودکان قرار گرفته، مابقی آن‌ها نیز به زودی تهیه شده و در دسترس مددجویان قرار خواهد گرفت.
سروقدی که کودکان دارالقرار او را «عزیز» صدا زده و کوچک‌ترها در هنگام انجام آزمایش خون و با دیدن سوزن و سُرنگ به آغوشش پناه می‌برند، معتقد است، افراد این موسسه یک خانواده محسوب می‌شوند و به همین دلیل است که کودکان در این موسسه احساس راحتی، آرامش و امنیت می‌کنند.
«عزیز» بیش‌تر و بهتر از هرکسی نام و نشان و سن و سال این کودکان را می‌داند و هنگام انجام آزمایش‌های هریک از کودکان، به خوبی آگاه است که کدام یک کم خون است و کدام سرما خورده، کدام یک می‌ترسد و کدام یک پیش‌قدم انجام آزمایش می‌شود. به گونه ای صمیمانه و خالصانه با کودکان برخورد می‌کند که تو گویی مادربزرگ مهربان و فداکار 27 کودکی است که از بد اتفاقات روزگار در این خانه گرد هم جمع شده‌اند و آغوش مادر بزرگ خود را با هیچ مامن دیگری عوض نمی کنند.